Topmenu

Verhalen van CA leden

Eerste zelfhulpgroep voor cocaïneverslaafden in Delft van start

DELFT – Mensen die zich wel eens zorgen maken over de hoeveelheid cocaïne die ze gebruiken, problemen ervaren door hun drugsgebruik of het niet voor elkaar krijgen om te stoppen, kunnen vanaf afgelopen week terecht bij de zelfhulpgroep van Cocaine Anonymous.

EscapeCocaineCocaine Anonymous is een zelfhulpgroep waarin ex-verslaafden verslaafden helpen om clean te worden. Christina (45) is één van de initiatiefnemers van de zelfhulpgroep in Delft. “De kracht van CA is dat we allemaal lotgenoten van elkaar zijn. We kennen alle trucs, begrijpen het als iemand een terugval heeft en spreken uit eigen ervaring. Dat laatste is het grote verschil met professionele hulpverleners. Zij benaderen het anders, niet vanuit henzelf.” Christina heeft dat aan den lijve ondervonden. “Toen ik zelf nog gebruikte, was ik op een gegeven moment onder behandeling van een psychotherapeut. Die vond dat ik mijn gebruik ‘onder controle’ had. Achteraf besefte ik dat hij totaal niet wist waarover hij het had. Ik was gewoon verslaafd.”

De, inmiddels wereldwijd bewezen, succesvolle werkwijze van CA is hetzelfde als die van de AA (Alcoholics Anonymous of Anonieme Alcoholisten). Het programma bestaat uit twaalf stappen waarbij de nadruk ligt op het nemen van eigen verantwoordelijkheid. “Andere sterke punten zijn de laagdrempeligheid, anonimiteit, vrijblijvendheid en het ontbreken van een hiërarchie,” legt Christina uit. “Iedereen is gelijkwaardig. Je kunt je dus nergens tegen afzetten en niemand anders de schuld geven. Je wordt volledig op jezelf terug geworpen.” Ook noemt ze als voordeel dat je, in tegenstelling tot de professionele hulpverlening, niet te maken hebt met een wachtlijst of een loket wat net dicht is op het moment dat je iemand wilt spreken. “Binnen de zelfhulpgroep is altijd wel iemand bereikbaar.”

Hoeveel cocaïneverslaafden Delft telt, weet Christina niet. Ze twijfelt echter niet aan de behoefte in Delft. “In Den Haag zijn inmiddels tien zelfhulpgroepen actief waar ook Delftenaren komen. Cocaïnegebruik is echt een groot probleem en kan een hardnekkige verslaving zijn,” aldus de ex-gebruikster. De buitenwereld en ook de naaste omgeving hoeft niets te merken van de verslaving. Christina geeft zichzelf als voorbeeld. “Ik werkte gewoon, had een huis, geen huurschulden en geen auto in de prak gereden.”

Net zoals bij zo velen duurde het even eer ze haar verslaving erkende. “Ik ben gaan gebruiken, omdat ik met mensen in aanraking kwam die ook gebruikten. Op dat moment stond ik niet stabiel in het leven en voordat ik het zelf door had, beheerste het mijn leven. Bij mij kwam de omslag toen ik voor het eerst dacht: Dit zou ik eigenlijk niet moeten doen, maar het toch deed. Toch heb ik nog heel lang gedacht dat ik het allemaal wel onder controle had.” Om voor zich zelf bevestiging te krijgen dat ze écht niet verslaafd was, deed Christina de zelftest via de site van Cocaine Anonymus. De uitslag bewees echter het tegendeel. “De vragen waren al confronterend, maar de uitslag kwam helemaal aan als een mokerslag.” Na de test startte Christina met het programma van Cocaine Anonymus en ze heeft nooit meer gebruikt. “Ik ben nu tien jaar clean. Toch noem ik mezelf nog steeds een verslaafde. Het is voor mezelf een soort erkenning die me nog steeds helpt bij het maken van keuzes en met het verleden om te gaan. Het programma van Cocaine Anonymus helpt me ook nog steeds om het leven aan te kunnen.”

Schuldgevoel en zelfhaat
Het programma bestaat uit het bijwonen van bijeenkomsten, het lezen van literatuur en het werken met een coach. De methode is succesvol, maar soms vallen mensen terug in hun verslaving. “Je kunt pas clean blijven als je leefpatroon zodanig veranderd is, dat het gebruik van cocaïne daar geen rol meer in speelt. Mijn leefpatroon is bijvoorbeeld zo veranderd dat ik cocaïne als vergif zie. Ik wil fit en gezond zijn, daar voel ik me beter bij.”

Net als bij het gebruik van alcohol hoeven cocaïnegebruikers niet verslaafd te zijn. “We noemen dit de sociale gebruikers. Je bent verslaafd als cocaïne je leven gaat beheersen,” legt Christina uit. “De mate van gebruik bepaalt ook de problemen waar je als verslaafde tegen aan loopt. Als je de klok rond gebruikt, ben je alleen maar bezig hoe je aan geld en dope komt. Mijn probleem was meer hoe ik het gewone leven vol kon houden. Het voortdurend doen alsof er niets aan de hand is. Ik leefde van de ene sensatie naar de andere en dat moet je dan weten te verbergen voor je omgeving. Je wordt gekweld door schuldgevoel en zelfhaat. Door de cocaïne vervlakken ook je emoties. Je onderscheidt de leugens niet meer van de waarheid, je raakt jezelf kwijt.”

Christina was in de dertig toen ze met cocaïne in aanraking kwam. “Dat is relatief oud, de meesten komen er op jongere leeftijd mee in aanraking. Maar, ter illustratie: in een zelfhulpgroep in Den Haag is de jongste bijna 20 en de oudste bijna 70. Het komt dus in alle leeftijdscategorieën voor.” Iedereen is dan ook welkom in de Delftse zelfhulpgroep. Ook mensen met andere verslavingen, zoals blow-, gok-, heroïne- of alcoholverslaving. De bijeenkomsten van de Delftse zelfhulpgroep vinden plaats op donderdagavond van half acht tot half negen in Buurthuis Olof.

Artikel – Kappen met coke!

Zelfhulpgroep helpt verslaafden op de goede weg

DELFT – Problemen met cocaïne en andere drugs zijn ook in Delft geen uitzondering. Gebruik ervan zorgt voor enorme problemen, zowel voor de persoon in kwestie als voor de omgeving. Daarom is het verstandig het gebruik van drugs goed in de hand te houden. Maar hoe? De organisatie Cocaine Anonymous heeft het antwoord. Met de start van een zelfhulpgroep voor verslaafden wil de organisatie een handvat bieden.

Het informatiemateriaal richt zich in heldere bewoordingen tot de doelgroep: “Maak je je weleens zorgen over de hoeveelheden drugs die je gebruikt? Vraag je jezelf af of je misschien verslaafd bent? Worden vakanties en vrije dagen bedorven door teveel gebruiken en drinken? Veroorzaakt je drugsgebruik financiële problemen of nare situaties op het werk of met familie? Wil je minderen of stoppen, maar lukt het je niet het onder controle te krijgen? Weet je dat je verslaafd bent, heb je al talloze stoppogingen achter de rug, maar krijg je het toch niet voor elkaar om gestopt te blijven? Je bent niet de enige…”

Cocaine Anonymous biedt een bewezen succesvolle methode om van drugsverslaving af te komen. Het is opgezet als een zelfhulpgroep voor en door exverslaafden.

Op 12 november start een groep in Delft. Elke week is er een bijeenkomst op donderdagavond van 19.30 tot 20.30 uur in Buurthuis Olof, St. Olofsstraat 21.
Met dank aan de Delftse post.

‘Ik wilde niet meer zo leven’

Uit  “De Ware Tijd” Paramaribo Suriname

Paramaribo – “Ik ben Rolf en ik ben verslaafd. Ik wilde echt niet meer zo doorleven”, zegt Rolf. Hij sprak gisteren tijdens de informatiebijeenkomst over zelfhulpgroepen met dWT.

Drie jaar geleden heeft Rolf op advies van een vriend de Victory Outreach opgezocht. Deze opvang begeleidt personen die eens drugs- en alcoholverslaafde en/of prostituee waren, om niet terug te vallen in het oude leven. Rolf heeft ruim een jaar een zwaar programma, verdeeld in de fases discipline, karakter, geestelijk en re-entree, doorstaan bij deze organisatie. Nu werkt hij zelf als vrijwilliger in de na-zorg na de re-entree. Hij helpt mensen na hun re-entree om een baan te zoeken en ook om de verleiding om weer aan de drugs te gaan te weerstaan. Elke dinsdag ontvangt Rolf een groep thuis met wie hij verschillende onderwerpen behandelt. “Ik ben er doorheen gegaan, ik voel ervoor. Het is eigenlijk mijn leven geworden. Ik zie mezelf net als een rolmodel. Waar ik kan helpen, help ik”.

Het doel van de informatiebijeenkomst was om de burgerij kennis te laten maken met een andere vorm van begeleiding van drugs en alcoholverslaafden die niet veel geld vraagt. Een zelfhulpgroep houdt zich bezig met de begeleiding en behandeling van deze groep. “Het is een heel lage drempelvorm van hulpverlening waarbij ex-drugsverslaafden andere verslaafden helpen om clean te blijven”, zegt Jolanda, directeur van het Uitvoerend Bureau van de Nationale Anti-Drugsraad (UBN). Deze hulpgroepen bestaan reeds in meer dan honderd landen en ze worden nu ook ingevoerd in Suriname. Eerder is met een pilot-project gestart in het Psychiatrisch Centrum Suriname (PCS) om de hulpverleners kennis te laten maken met deze vorm van hulpverlening. “Het is een aparte organisatie die niets te maken heeft met politiek, kleur, ras of geloof. We willen mensen met een drugsverslaving helpen eruit te komen”, zegt Jolanda. Voor deze hulpgroepen is er geen gebouw nodig. Het kan gewoon bij iemand thuis georganiseerd worden.

Volgens Jolanda zijn de zelfhulpgroepen een antwoord op de hulpvraag van Suriname, aangezien de verslaafde vaak het geld niet heeft om naar een centrum voor verslaafden te gaan voor begeleiding. Zij benadrukt dat een drugsverslaafde geen ‘junkie’ is, want “junk is afval en dat is geen enkel mens”. Johan, coördinator van de Blauwe Zone: Alcohol Anoniem (AA) en Cocaïne Anoniem (CA), is belast met het project om de hulpgroep van de grond te krijgen. Hij krijgt ondersteuning van Wouter die ook werkt in een CA-zelfhulpgroep in Nederland. Johan was eens ook alcoholist, maar kwam later zelf tot het besef dat het zijn leven kapotmaakte. Hij is na enkele jaren in de Verenigde Staten te hebben gewoond, al een poos terug in Suriname met de bedoeling om burgers te helpen en hen te laten weten dat alcohol en drugs slecht zijn.

Ook Wouter (58) had 40 jaar lang te maken met een drugsverslaving. Nu gebruikt hij de twaalf stappen van CA als zijn pilletje. “Wij hebben toegegeven dat wij  machteloos stonden tegenover cocaïne en alle andere drugs en alcohol die ons leven onhandelbaar maakten. Wij zijn tot de overtuiging gekomen dat een Macht groter dan onszelf, ons weer geestelijk gezond kan maken”, aldus Wouter.-. Johan geeft een inleiding over het project ‘Zelfhulpgroepen’, Hij coördineert samen met Wouter het project.

Het levensverhaal van John

Ik ben John en ik ben verslaafd.

Ik kwam op jonge leeftijd in aanraking met drank en drugs. Bij ons in de familie werd er altijd veel gedronken,mijn moeder werkte in de horeca en mijn vader in een gokhal. Dus het woord alcoholist en junk kende ik wel, maar dat ik zelf ook verslaafd zou raken, daar had ik niet op gerekend.

Ik begon op de leeftijd van 14 jaar met drinken met vrienden van mijn broer, de eerste keer was ik ook meteen zo dronken dat ik moest kotsen en een blackout kreeg. Ik was na die eerste keer ook meteen verslaafd. Ik kon er ook geen genoeg van krijgen, eerst dronk ik elk weekend en toen ook doordeweeks. Toen ontdekte ik weed: leuke combinatie! Ook het roken van weed beviel me erg goed, ik rookte elke dag. Door het roken en drinken en doordat ik steeds alle aandacht wilde, ging het altijd slecht op school. Ik heb op vier verschillende middelbare scholen gezeten, en ben van alle vier afgestuurd.

Van kleins af aan ben ik altijd heel druk geweest en ik moest altijd alle aandacht hebben. Ik voelde mij vaak alleen, wisselde ook vaak van uiterlijk: eerst hip hop, toen gabber, toen mellow – ik wist eigenlijk nooit waar ik bij hoorde, altijd op zoek naar wie ik nou eigenlijk was.

Ik ben nu 31 jaar, en in de jaren dat ik gebruikte en dronk heb ik veel dingen meegemaakt: het verlies van mijn vader, mijn moeder die twee keer werd opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis, drie vrienden verloren: twee aan de drugs en een vermoord. Ik ben meerdere malen in aanraking met justitie geweest, ik heb twee auto ongelukken meegmaakt onder invloed van drank, ghb, en coke, ik ben m’n rijbewijs kwijtgeraakt voor twee jaar (heb hem nu gelukkig terug voor een jaar, en dan moet ik weer voor controle na een jaar om te kijken of ik hem mag behouden). Vrienden die ik zoveel had, verdwenen. Ik ben tientallen relaties kwijtgeraakt door het drinken en mijn drugs gebruik, ik ben relaties met m’n familie kwijtgeraakt, door mijn constante liegen, bedriegen, stelen en geld lenen. Ik werd paranoia, had angsten, ik verhuisde van stad naar stad, en ga zo maar door.

Ik kan zo nog wel even doorgaan met beschrijven hoe mijn leven er uiteindelijk uitzag. Naar die puinhoop wil ik nooit meer terug. Ik zocht ook hulp, want ik snapte dat ik niet zo kon doorgaan. Maar vaak waren het anderen die tegen mij zeiden dat ik hulp nodig had. Zelf wou ik eigelijk nog niet zien dat ik verslaafd was. Ik ben drie keer in Nederland opgenomen geweest, naar psychiaters doorverwezen; het hoorde er allemaal bij. Het was een hele verzameling, de diagnoses die ik te horen kreeg: adhd, posttraumatische stresstoornis, depressie, echt niet normaal, het valt me nog mee dat ik geen gekke koeien ziekte had!!! In Nederland bleef ik ook niet lang in de klinieken – ik lulde mij er altijd wel weer uit, na een paar weken. Als de mensen om mij heen mij weer hadden vergeven, was het voor mij tijd om alles weer kapot te maken. Daar was ik altijd heel goed in: opbouwen, en weer kapotmaken. Drugs en drank waren mijn leven. Ik dacht ook altijd: als ik aan een overdosis doodga heb ik een top-dood, daar teken ik voor. Het begon zo leuk, maar eindigde in een hel. Geloof me, het was niet leuk.

Ik wilde ook steeds vaker echt stoppen maar het ging niet, het lukte gewoon niet. Blijkbaar was ik nog niet klaar met drinken en leugens en mezelf nog meer in de problemen helpen. De problemen stapelden zich gewoon op en het werd van kwaad tot erger. Ik had het punt bereikt, dat ik eenzaam was, geen vrienden meer had en alles kapot maakte wat er om me heen was.

Toen hoorde ik via iemand over een kliniek in het buitenland waar ze werkten met de twaalf stappen. Dit was voor mij nog de laatste kans om te stoppen. Ik ben daar heengegaan, er werd mij daar verteld dat ik daar zeker een jaar moest blijven. Ik dacht: een jaar!!!! Wat!!!! en mijn oude gedrag kwam weer boven, ik zei: nee hoor, ik ben geen alcoholist, ik heb geen probleem, en het liegen begon weer. Ik ben daar voor twee maanden geweest, toen vond ik wel dat ik weer genezen was en weer terug kon naar Nederland. Hoera, ik was niet meer verslaafd! Ze hebben me laten gaan. Voor het thuisfront had ik weer wat leugens klaar en ik werd in Nederland opgewacht als een ware held. Daar werd mij gezegd: ga naar zeker 3 tot 4 meetings in de week en neem een sponsor. Ja doe ik, zei ik nog. Terug in Nederland ging ik naar twee meetings in de week en nam geen sponsoor. Ik wou het op mijn eigen manier doen. Nou, dat heb ik toen wel geleerd, ik moet zeker niks op mij manier doen, want dan ben ik gewoon weer terug bij af.

Want, ja hoor, na bijna vier maanden clean ging ik niet meer naar meetings nam een ander telefoonnummer (konden ze me ook niet meer bellen die gasten die veel zieker dan ik waren) en begon weer met drinken, en snuiven en liegen, stelen, en weer een grote puinhoop van mij leven te maken. Dat heb ik weer anderhalf jaar gedaan tot het weer echt niet meer kon. Ik werd weer angstig begon weer te liegen, maakte geld op wat niet van mij was, begon weer oude vrienden te bezoeken, en dronk zoveel alcohol dat ik dagelijks weer een blackout kreeg en weer begon te snuiven. En dat gevoel van eenzaamheid was weer helemaal terug in mijn leven.

Ik ben meteen mensen gaan bellen uit het programma en gezegd wat er aan de hand was, ben s’avonds naar een meeting gegaan, heb een sponsor genomen en heb me helemaal over gegeven aan het programma.

Ik ga nu naar drie meetings in de week, een dag in de week naar mijn sponsor, zaterdagmorgen neem ik deel aan een boekstudiegroep, en ik ben dagelijks bezig met het programma. Ik ben nu weer zes maanden clean en nuchter en het gaat met de dag beter. Ik moet nog veel leren maar ik ben goed op weg. Ik leer in het programma weer om te gaan met mensen, en met mijn verslaving. En hoe ik om moet gaan met mensen, die nog wel gebruiken, of oude vrienden. Ik zie nog wel mensen die gebruiken, maar ga daar niet gezellig op visite bij ze, op een zaterdagavond. Ik ga wel bij die mensen langs s’morgens, een bakkie koffie doen, en dat is het. Ook zoek ik de dingen niet op, ik ga niet naar een bar of zo, en op verjaardagen, als ik het moeilijk krijg, ga ik gewoon weg, of bel ik mijn sponsor. Dat maakt het een stuk makkelijker om nuchter en clean te blijven.

Op mijn werk ben ik ook heel veel veranderd: ik kan me beter concentreren, ben een stuk makkelijker in de omgang, en ga beter met sommige situaties om. Soms, als er onverwachts iets bij me opkomt, bel ik eerst mijn sponsor. Als ik van te voren een plan voor de dag heb, dan loopt mijn dag oke. Maar een impulsieve beslissing kan me naar de verkeerde plek of de verkeerde mensen brengen.

Soms heb ik nog wel eens trekmomenten, dan bel ik mensen van het programma, of ga ik naar een meeting, dan hoor ik weer verhalen van hoe het was, en dan ben ik weer genezen voor die dag. Er blijft altijd de gedachte aan vroeger, maar door dit programma goed te volgen, wordt het steeds makkelijker om afscheid te nemen van het verleden. Het leven is zoveel mooier geworden, sinds ik mij helemaal aan het programma heb overgegeven. En het wordt met de dag beter. Ik ben eerlijk en ik doe wat er aan mij gevraagd word, ik bel elke dag mensen van het programma. Ik probeer zo min mogelijk aan mezelf te denken, dat heb ik mijn hele leven al gedaan, nu is het mijn beurt om eens aan een ander te denken. Dit programma heeft mij een nieuw leven gegeven. Ik heb rust in mijn hoofd en eindelijk kan ik iets voor een ander betekenen, en dat is gewoon top.

Ik wil nooit meer terug naar hoe het was, dit is mijn toekomst.

Het levensverhaal van Bas

Mijn naam is Bas en ik ben cokeverslaafd. Sinds 3 jaar kan ik dit eindelijk zonder woede, onzekerheid of angst te zeggen.

Ik ben geboren in een vrij normaal gezin. Vader harde werker, moeder was er altijd voor ons. Een één oudere zus en een jongere broer. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik een jaar of zes was. Wij bleven bij mijn moeder. Of ik ooit last gehad heb van de scheiding? Ik denk het wel,  maar niet meer of minder dan elk kind van gescheiden ouders. Ik vond sporten heerlijk en was dan ook altijd bezig met voetbal, hockey, ijshockey, tennis en vechtsporten. Wat ik niks vond was school. Ik haatte het en ging omdat het moest, maar zodra de school uit was, was ik buiten op straat of op het sportveld. Toch kreeg ik het altijd voor elkaar om “het lieverdje” van de leraar of lerares te zijn en ook nog populair bij mijn klasgenoten. Ik had ik al vroeg door.hoe ik dingen voor elkaar moest krijgen en wat ik moest zeggen en doen om gemogen te worden.

Mijn moeder kreeg een nieuwe vriend toen ik veertien was. Hij dronk zo’n krat bier en een fles jenever per dag en moest ergens zijn frustratie op afreageren, en dat was mijn moeder. Dit was voor mij weer een goede reden om mijn frustratie op hem af te reageren. Als ik er nu aan terug denk was dit de periode dat ik een driftig mannetje werd met een enorme haat, woede en onzekerheid in me die ik op deze manier kwijt probeerde te raken. Het enige probleem was dat ik 1 meter 60 was en hij 2 meter en zo’n 120 kilo woog…… dat ging dus niet altijd goed. Vele ruzies en worstelingen hebben we gehad en ik haatte hem! De reden waarom ik dit vertel is, dat ik nu, na 13 jaar verslaafd te zijn aan drank en drugs, hem erg goed begrijp en ik had gehoopt dat hij hetzelfde had gevonden als wat ik heb gevonden. Ik vergeef hem voor alles wat hij ons heeft aangedaan. Als hij nog leeft en hij mij nu om hulp zou vragen, zou ik er voor hem zijn, zoals anderen er voor mij waren, en hem mijn excuses aanbieden voor de fouten die ik heb gemaakt.

Ik was vijftien toen ik begon met af en toe te blowen en graag achter de gokkast in de snackbar stond. Ik wilde ook graag het mannetje zijn op school. Grote verhalen, de mooiste vriendinnen, altijd geld op zak etc. etc. Maar eigenlijk was ik heel erg bang, onzeker en verdwaald. Ik kon toen al niet echt normaal blowen. Ik moest heel snel, zo stoned mogelijk worden. Toen zeiden vrienden al tegen me dat ik ook wel wat rustiger kon doen…. Niet dus.
Totdat ik op een avond toen ik zestien was helemaal de weg kwijt was en een mega angstaanval kreeg door veel te veel geblowd en gedronken te hebben. Ik zweerde de volgende ochtend om te kappen met drinken en blowen. Dit deed ik ook en ik vond iets nieuws: gokken.

Toen al jatte ik verschillende keren geld van mijn ouders om maar achter die gokkast te kunnen staan. Veel geld kostte het en ik moest steeds meer en meer stelen van familie en zij kregen het ook door. Ik was zeventien toen zo’n beetje elk familielid zijn tas verstopte als ik op een verjaardag was en ik op andere manieren aan mijn geld moest zien te komen.

Ik was met school gestopt en werkte in een pizzatent. Niet genoeg geld dus.

XTC en Coke gebruikte ik niet en ik vond het ook nooit leuk als vrienden van me het gebruikten, maar het leverde wel geld op om het te verkopen. Geld wat ik nodig had om te gokken. Daarmee verdiende ik leuk, maar ik was zeker geen grote dealer. Mijn gokverslaving kon ik er wel redelijk mee financieren. De jongens waar ik mee optrok waren wat grotere dealers en ik keek erg tegen ze op. Ik wilde ook graag groter worden en zocht naar grotere klanten. Toen ik een leuke deal kon maken en we op het afspreekpunt stonden kwam ik er achter dat ik hier echt niet geschikt voor was. De angst stond in mijn benen en ik wilde maar één ding…… weg! Ik was dus toch niet die grote stoere jongen die ik dacht dat ik was.

Waarom weet ik niet, maar dat was zo’n beetje het moment dat ik voor het eerst coke ging gebruiken. Tegen al mijn principes in wilde ik toch ook coke proberen. Was het omat ik erbij wilde horen, dat de jongens me voor vol aanzagen of dat ik iets tegenover mezelf wilde bewijzen? Geen idee, maar één ding weet ik nog wel ………. WAT EEN ONWIJS GEVOEL!!

Het ging snel vanaf dat moment. Van twee keer per week alleen tijdens het stappen naar bijna vier á vijf dagen per week. Heerlijk vond ik het! Wat een gevoel! Ik had geld nodig, veel geld!

Mijn pa had een mooi bedrijf. Import van schoenen uit China en Italië. Ik kon voor hem werken als vertegenwoordiger. Hij had geen idee van mijn verslaving en was allang blij dat ik “van de straat af was” en hij meer zicht op mij had. Hier stond ik, 21 jaar, een vette auto onder mijn kont, goed salaris, heel Europa door rijden. Ik verkocht veel schoenen aan de grote schoenenwinkels. Ik voelde me fantastisch en kon mijn manier om dingen voor elkaar te kunnen krijgen en weten wat te zeggen om gemogen te worden weer helemaal gebruiken. Ik voelde me weer helemaal het mannetje. Alleen met één probleem, ik gebruikte nog steeds vier dagen per week coke. In het begin ging het goed. Ik kon maanden achter elkaar doorwerken op drie uurtjes slaap per nacht. Met veel onder de zonnebank liggen en mooie kleren dragen verborg ik mijn uitgeputte lichaam en geest. Na twee jaar werken en continu doorgebruiken kon ik niet meer. Ik wist dat ik een probleem had, maar wilde dit leven ook niet verliezen. Ik besloot aan mijn vader te vertellen dat ik een cokeprobleem had, in de hoop dat hij mij kon vertellen hoe er af te komen. Ik vertelde hem ook meteen maar dat ik regelmatig een graai uit de kluis haalde om mijn verslaving te kunnen betalen. Hij wist echt niet wat hem overkwam toen ik het hem vertelde. Hij reageerde met boosheid maar hij was ook heel blij dat ik zo eerlijk was. Ik moest wel meteen weg bij de zaak, niemand mocht dit weten. Ik was langdurig ziek…….. een of ander virus.

Op dat moment ging ik naar mijn eerste drugskliniek. Het dagprogramma van een plaatselijke instelling. Zes maanden dagelijks een programma volgen van half negen tot vijf uur. Ik kwam er al snel achter dat je af en toe wel een terugval mocht hebben. Dat was niet zo mooi om te weten, want hier maakte ik maar wat graag gebruik van. Ik kreeg dan wel één dag de therapeuten op mijn dak, maar als ik ze maar kon overtuigen dat ik er nu echt iets van had geleerd, was alles weer goed. Ook leerde ik hoe lang coke in je urine blijft zitten: zo’n vier dagen. Dat was dus bijna elke vrijdagmiddag helemaal los gaan, op zaterdagochtend stoppen, heel veel water drinken en maandag en dinsdag me ziekmelden en op woensdag rustig in het potje plassen voor de urinetest. Was ik bezig om clean te worden? Nee, ik wilde gebruiken en tegelijkertijd mijn vader niet teleurstellen. Na vier maanden was ik er klaar mee. Ik kapte er mee, ik wilde gebruiken. Ik zocht een kamer in mijn woonplaats en ging weer vol gebruiken. Na twee maanden had ik alles verkocht wat ik kon verkopen. In mijn kamer was alleen nog maar een matras en wat kleren. Ik at niks of nauwelijks, had geen contact meer met vrienden en familie. Ik ging er alleen in de nacht op uit om aan geld en coke te komen. Autoradio’s en andere waardevolle spullen stelen zorgde voor mijn verslaving. Ik ging kapot en het deed me niks. Dagen achter elkaar totaal paranoïde in een stinkende kamer zitten. De coke had me volledig in zijn macht. Ik zag en hoorde dingen die er niet waren.  Ik was ervan overtuigd dat dit mijn leven was en ik niet oud zou worden. Tot mijn vader na één jaar in een keer op mijn stoep stond. Hij kwam afscheid nemen, hij zei:’Ik weet dat ik je binnenkort moet begraven en ik wilde je nog één keer levend zien voor het te laat is’. Jezus! Ondanks dat ik echt niet meer op de wereld leefde, realiseerde ik mij in één keer hoe erg ik naar de klote was. Ik kon maar één ding zeggen: ‘Help me alsjeblieft!’

Hij hielp me voor de tweede keer. Ik ging weer naar een kliniek, dit keer in een andere stad. Hier zouden ze me leren hoe ik een man moest zijn. Om half zeven op, schoonmaken, therapieën, lopen, therapieën, nog meer lopen en allen maar aanhoren wat een loser en zwakkeling ik was. Ik haatte het hier maar ik liet me niet kapot maken. Ik werd sterker, kreeg discipline en respect voor anderen.

Na vier maanden ging het goed met me (dacht ik) en ik vond het wel welletjes daar. Ik ging terug naar mijn woonplaats, kreeg een nieuwe baan, een leuke vriendin en bleef nog acht maanden clean. Eén ding hadden ze mij daar niet geleerd: dat ik als cokeverslaafde ook niet moest drinken. In de acht maanden na de kliniek dronk ik veel en vaak. Ik dronk daarvoor bijna nooit. Na mijn werk gingen er makkelijk acht biertjes en een halve fles wijn in. Ik vond dat niet raar. ‘Iedereen drinkt toch?’, dacht ik ‘mijn ouders drinken ook een wijntje bij het eten’. Op een gegeven moment stond ik in een disco, ik had veel te veel gedronken en iemand bood me een snuif aan. Na één seconde te hebben gedacht dat dit niet echt slim was, deed ik het toch…..BANG daar was die knal weer.

Ik was weer verkocht. Binnen twee maanden zat ik weer in mijn normale patroon. Elke dag gebruiken, geld stelen, tv verkopen, juwelen verkopen. Ik ging weer als een raket naar de klote, alsof er niks was veranderd. Ik woonde samen met mijn vriendin en ik heb haar echt het leven zuur gemaakt. Liegen, manipuleren, bedreigen, schreeuwen, vloeken, stelen van haar en haar gebruiken. Alles en iedereen die ik in die twaalf maanden zonder coke weer om me heen had, mijn familie, vrienden en werk, was ik in twee maanden weer kwijt. Drie jaar lang heeft mijn vriendin met mij samen geleefd. Ik was een ziek, misselijk monster. Ik haatte mezelf en ik wilde haar geen pijn doen, maar elke keer was die coke veel sterker dan ik en maakte ik haar het leven zuur. Ik wilde stoppen maar kon het niet. Ik geloofde niet meer in Nederlandse hulpverlening, therapeuten, psychologen etc. Ik wilde er voor het eerst van mijn leven echt zelf mee stoppen. Niet voor mijn vader of voor anderen die wilden dat ik ermee ophield, ik wilde er echt zelf mee kappen, maar kon het niet. Hier stond ik 27 jaar oud en mijn gedachten gingen vaak terug naar de vriend van mijn moeder: hoe hij het leven van zijn vriendin (mijn moeder) kapot maakte.

Ik moest weg uit Nederland. Ik had van een kliniek in het buitenland gehoord en mijn verzekering wilde dit betalen. Ik kwam aan in een mooi pand en ik werd ontvangen door een aantal therapeuten. ‘Wat doen ze allemaal nep-aardig’, dacht ik. ‘Het zullen wel van die boekentherapeuten zijn’. “Hi, I am Richard and I am your therapist for the coming months. And by the way, I am an addict as well” zei een man daar. ‘Huh, wat is dat nou, mijn therapeut is een verslaafde, net als ik?’. Ik moest lachen en nadat hij mij had uitgelegd dat alle therapeuten binnen de kliniek verslaafden en alcoholisten zijn, die nu alleen niet gebruiken, voelde het goed.

Mijn plan was om daar twee maanden te blijven en dan weer terug te gaan naar mijn vriendin, werk te vinden en weer verder te leven. Na twee weken kwam ik erachter, na vele verhalen en adviezen van Richard, mijn therapeut, gekregen te hebben, dat ik waarschijnlijk binnen een maand weer aan de coke zou zitten.

Ik werd weer sterker en ging voor het eerst van mijn leven naar een meeting van CA, Cocaine Anonymous. Wat was ik bang en onzeker toen ik voor het eerst daar naar binnen ging. Ik had wel eens van de AA gehoord maar dacht dat dat alleen voor zwervers en zo was. Ik kwam binnen en ben nog nooit van mijn leven zo warm en liefdevol ontvangen. Zo’n 20 mensen waren er die allemaal naar mij lachten. Dit was heel lang niet gebeurd en deze mensen waren echt. Geen nep-gelul maar eerlijk en vriendelijk. Ik voelde me na deze eerste meeting erg goed. Tijdens mijn tijd in de kliniek heb ik kennis gemaakt met de twaalf stappen. Sommige vond ik wel goed maar om de andere lachte ik een beetje. Stap 3 met God en zo, ‘het zal wel’, dacht ik. Na drie maanden had ik een klotetijd. De coke was weg maar ik voelde me nog steeds bang, onzeker en ik had veel woede en boosheid in me. Veel mensen in de meetings en in de kliniek vertelden me dat ik de stappen serieus moest nemen en ze raadden me aan om ze ook allemaal te doen, niet alleen degene ik wilde.

Ik voelde me slechter en slechter, ik wilde dat iedereen me aardig vond en probeerde mijn technieken om gemogen te worden, maar hier trapten ze er niet in. De gedachten aan coke en alcohol waren enorm sterk. Ik stond met mijn rug tegen de muur en voelde me een klein kind van twaalf dat verdwaald was. Ik gaf het op, ik gaf me over en ik vertelde de therapeuten om te doen met me wat ze wilden. Ik was verslagen en had op dat moment stap 1 genomen. Ik deed alles wat ze zeiden, hield m’n mond dicht, luisterde en tot mijn stomme verbazing ging het steeds beter met me. De gedachten aan coke en alcohol werden minder en ik begon zelfs te praten met een Hogere Macht (stap 2). Ik geloof niet in in god uit de bijbel, maar wat er allemaal met me gebeurde, moest wel door een hogere macht komen. Ik nam het advies om elke ochtend en avond te bidden tot een hogere macht zoals ik deze zie. Vraag me niet waarom, maar het werkte. Ik vroeg hem om kracht en sterkte om de dag door te komen, mijn onzekerheden weg te nemen en ik bad zelfs voor de mensen, waar ik toen nog een hekel aan had. Ook dit werkte, de boosheid en woede naar sommige mensen werd minder. Geloof me, ik ben echt geen bijbelfreak, maar dit was fantastisch. Zes maanden heb ik daar gezeten, ik ben daar naar vele meetings geweest en ik heb alle stappen daar zo goed mogelijk samen met mijn therapeut gedaan. Stap 4 was moeilijk maar ook hier is het een kwestie van gewoon doen. Hoe klote en moeilijk het ook lijkt: pak die pen en doen! Het was ongelofelijk waar ik allemaal achter kwam door deze stap. Om hem dan daarna aan iemand anders van het programma voor te lezen, voelde ook goed.

Bij terugkomst in Nederland ben ik gelijk naar de CA in mijn woonplaats gegaan.Ook hier werd ik erg hartelijk en warm ontvangen. Het eerste wat ik deed was een sponsor zoeken. En ik vond er één. Ik dacht dat ik klaar was met mijn stappen, maar nee ik moest het nog een keer doen van hem. Even schoot er weer de oude gedachte in mijn hoofd van: ‘hoezo, ik weet dat allemaal al, hoor’ maar toen realiseerde ik me weer, kop houden, luisteren en gewoon doen. Deze man heeft acht jaar cleantijd en ik wilde net zo’n gelukkig leven als hij had. Als hij zegt dat dit zal helpen, dan doe ik het gewoon. En het was super om weer te doen en nu deed ik het ook echt uitgebreider. Vooral mijn stap 8 en 9 had ik nooit zonder mijn sponsor kunnen doen. Mijn eerste stap 9 was bij mijn ouders en vriendin. Holy shit, moeilijk om te doen. Maar wel fijn om het eerst bij vertrouwde mensen te doen en daarna bij de moeilijkere. Mijn eerste moeilijke stap 9 was bij een oude werkgever van me. Daar zat ik in een stoel recht tegenover hem en ik ging hem vertellen dat ik van hem had gestolen en dat ik daar mijn excuses voor wilde maken. Ik heb hem meteen alles terugbetaald wat ik van hem had gestolen en vroeg aan hem of  er nog iets was wat ik voor hem kon doen. De reactie was niet wat ik had verwacht: een mega grote glimlach en een warme hand stak hij uit. Wat voelde dit goed om te doen! Het ging niet overal zo. Mijn zus wil mij bijvoorbeeld al drie jaar niet meer zien en spreken, maar dat is oké. Ik heb mijn excuses aangeboden over de telefoon en per brief, meer kan ik niet doen. Mis ik haar? Ja, maar daar kan ik nu toch niks aan veranderen.

Het eerste jaar terug in Nederland ging ik drie keer per week naar de meetings. Ik zette koffie, stak mijn hand uit naar nieuwkomers, net zoals ze bij mij hebben gedaan toen ik voor het eerst binnenkwam bij CA, heb vele nieuwe vrienden gekregen en een heerlijk nieuw leven opgebouwd. Mijn vriendin is, ondanks alle ellende die ik haar heb aangedaan, bij me gebleven. Ze is naar 12-stappenprogramma voor partners en familieleden gegaan om ook sterker te worden. We hebben het nu heerlijk met elkaar.

Ik ben nu drie jaar clean en sober. Ik heb een leuk bedrijf in het buitenland, een mooi huisje en ik ga trouwen over zes maanden. Ik ga nog steeds wanneer ik in Nederland ben naar de meetings, spreek mijn sponsor en help in de fellowship zoveel als ik kan.

Moet ik de rest van mijn leven naar CA? ………… graag! Als ik daardoor het mooie leven kan blijven houden dat ik nu heb, ben ik toch gek als ik het niet doe? Ik zie het zo, een suikerpatiënt moet elke dag medicijnen nemen om oud te worden, ik als verslaafde heb de 12 stappen, mijn sponsor, mijn hogere macht en de meetings nodig als medicijn om oud te worden en gelukkig te blijven.

Als je mij drie jaar geleden had gevraagd of ik ooit zou kunnen staan waar ik nu ben had ik je hard uitgelachen. Maar door de Cociane Anonymous, de 12 stappen de 12 tradities, mijn sponsor, mijn hogere macht en iedereen die altijd voor mij klaar staat in de fellowship sta ik daar nu wel en ik ben er ontzettend dankbaar voor!

Hoop, Vertrouwen en Moed

WelcomChipIn Amerika word je raar aangekeken als je niet in een twaalfstappenprogramma zit. In Nederland is het minder gebruikelijk, maar ook hier zijn er verschillende zelfhulpgroepen die je van je verslaving af kunnen brengen. Cocaine Anonymous (CA) is daar een van.

CA is een zelfhulpgroep van ex-verslaafden die nog gebruikende verslaafden kunnen helpen clean te worden. Het is gebaseerd op het twaalfstappenprogramma. De nadruk hierbij ligt op eigen verantwoordelijkheid, op het onder ogen zien van het probleem en op het zelf werken aan de oplossing. E-Male had een gesprek met Marlies en Raymond van CA Den Haag.

Een van de eerste stappen gaat over hulp vragen aan een hogere macht. Wat als je niet gelovig bent?

Marlies: ‘Het programma is bedoeld om je levensstijl om te gooien. Vaak kun je dit niet vanuit je zelf doen. Daarom is het belangrijk hulp aan een hogere macht te vragen. Dit is voor iedereen anders. Als je niet gelovig bent en je komt binnen bij de groep, zie je anderen die voor elkaar hebben gekregen wat jou nog niet is gelukt. Je kunt dan hen dan zien als iets dat hoger is dan jezelf.’

Wanneer ben je verslaafd?

Marlies: ‘Niemand kan voor een ander uitmaken of hij of zij verslaafd is. Je kunt het alleen van jezelf zeggen.’

Raymond: ‘Ik was voor mijn cokeverslaving al ongelukkig. Ik had een aantal kortdurende relaties en kwam voor seks in sauna’s, bossen, overal. Ik wilde scoren om me prettig te voelen, maar voelde me daarna nog ongelukkiger. Dan ging in naar de Bijenkorf om een cadeautje voor mezelf te kopen. Het gevoel dat ik had als ik het pakje openmaakte was een quick fix. Toen ontdekte ik coke. Dat was geen pakje openmaken, dat was ‘big party’. Het gaf me totale gelukzaligheid. Alle narigheid werd verdoofd. Eerst gebruikte ik alleen in het weekend. Op een gegeven moment gebruikte ik steeds meer door de week. Ik sliep slecht, kwam laat op mijn werk en was al om vier uur ’s middags bezig met de vraag hoe ik aan mijn spul moest komen. Coke was helemaal niet meer lekker, maar ik moest doorgaan. Ik kon niet meer stoppen. Wanneer ik coke gebruikte, wilde ik meteen seks. Ik deed daar alles voor. Het heeft me in situaties gebracht waarvan ik achteraf denk: dat wil ik niet. Wanneer ik coke gebruikte had ik gemakkelijk onveilige seks. Ik was dan erg roekeloos. Ik dacht dat ik toch dood ging. Aan andere mensen denken was er tijdens mijn cokegebruik niet zo bij.’

Wat heb je gedaan om ervan af te komen?

Raymond: ‘Ik heb heel veel therapieën gedaan die me nooit iets hebben opgeleverd. Op een gegeven moment ben ik naar een verslavingskliniek in Schotland gegaan. Ze werkten daar ook met het twaalfstappenprogramma. Ik was toen helemaal van god los en was bereid alle adviezen op te volgen, hoe tegennatuurlijk ze ook eerst voor mij waren. Toen ik daar weg ging, zeiden ze dat het misschien ook verstandig was een tijdje te stoppen met seks. Eerst dacht ik het zal wel maar nu snap ik dat seks voor mij dezelfde roes brengt als mijn cokeverslaving. Ik heb dus nu ook geen seks’

Een leven zonder drugs is voor te stellen. Maar een leven zonder seks?

Raymond: ‘Ik heb er vrede mee voor nu. Ik heb ook wel het idee dat ik ooit wel weer een relatie krijg en daar hoort seks dan voor mij wel bij. Momenteel heb ik nog het beeld van seks als iets dat ik moet scoren om me gelukkig te voelen. Ik moet nog uitvinden hoe ik seks op een gezondere manier kan beleven.’

Binnen de groep werken jullie met sponsors. Wat zijn dit?

Marlies: ‘Iedereen die net in de groep komt, kan een ander vragen als sponsor. Dit is iemand met meer ervaring binnen de groep. Je kunt hem of haar bellen als je het moeilijk hebt. Mannen hebben meestal een mannelijke sponsor en vrouwen een vrouwelijke sponsor.’

Raymond: ‘Bij homo’s kan dit juist weer lastig zijn. Ik ken geen andere homo’s in mijn groep. Als homo zou je eigenlijk een lesbische sponsor moeten krijgen. Maar ik heb nooit gehoord dat het misging. Als ik iemand seksueel aantrekkelijk vind zou ik daar geen sponsor van willen worden.’

Jullie zijn allebei heel intensief bezig binnen de CA en gaan vier avonden per week naar de meetings. Kun je ooit weer zonder CA?

Raymond: ‘Als je het vergelijkt met toen ik verslaafd was, is het helemaal niet veel tijd. Toen was ik dag en nacht bezig met het scoren van coke’

Marlies: ‘Ik hoef niet na te denken over de vraag of ik zonder kan, want ik wil niet zonder. Dit is de makkelijkste weg om me straight te houden. Het geeft ook veel dankbaarheid en daar put ik energie uit.’

(De namen van de geïnterviewden zijn geanonimiseerd uit privacy-overwegingen)

artikel-3
Tab 8 content goes here.
Tab 9 content goes here.
Tab 10 content goes here.